Yaşamak, Dolu Dolu Yaşamak

Her şeyin bir bedeli olduğu gibi yaşamak da boşa değil elbet. Geçirdiğimiz her dakikamızın, alıp verdiğimiz her nefesimizin bir işe yaraması gerekli değil midir sizce de. Ben Allah’ın bize lütfettiği güzellikleri nimetleri sayıp şundan şundan dolayı şu şu görevlerimiz var diyecek değilim. İşi ehline bırakmayı yeğliyorum. Benim amacım küçük çaplı bir düşünce helezonu oluşturup kendi benliğimin dikkatini bu yöne çekmektir. Zira en başta da dediğim gibi düşüncelerin de hizmet ettiği bir amaç olmalıdır öyle değil mi?

Ahiret gününe ve kadere inancımız tamdır Elhamdülillah. İnancım doğrultusunda her geçen dakikayı da bonus puanlarla doldurmak istiyor insan haliyle. Her nefesim kuşlarınki gibi birer zikir olup kainata hoş bir seda bıraksa, yüzüne baktıklarıma tebessümden sadakalar dağıtsam hoş olurdu elbet.

Bakın şeytan insanı nasıl aldatıyor değil mi. Bonusları kazanmak bu kadar elzemken bizim tercihimiz neden hep zıddı yönünde olur. Neden ciddi görünmek için uğraşırsın. Neden burnunu havaya dikip kibirli bakışlar saçarsın. Neden ağzını açtığında illa da en doğrusunu ben söylerim diye ikna kabiliyetini konuşturursun; hem de dibini sıyırana kadar. Yanlış söylesen olmaz çünkü. Sen bay/bayan doğrusun. Öyle misin gerçekten. Bıraksan şu kibir yükünü sırtından, önce yanlışınla doğrunla kendini, sonra da yanlış ve doğrularıyla başkalarını bağrına bassan. Kendin de gerilmesen, el âlemi de germesen. Olmaz mı yani.

Belki de hayatın içinde bütün hırsımızla yaşayıp giderken arada bir de durup kâinatı okumalıyızdır. Onu inancımıza göre yorumlamalı ve hayatın asıl amacını tekrar tekrar hatırlamalıyızdır. Her şeyin geçici olduğunu, bir gün her şeyi terk edip gideceğimizi hatırlamak belki de bizi yörüngemize yeniden koyacaktır. Denemekte yarar var sanıyorum.

Arada bir hayatın getirdiği bütün meşguliyetleri bir kenara bırakıp kendimize açtığımız pencereden kafamızı dışarı uzatıp nefes alacak, kendimizi yenileyeceğiz. Bunu bir namazla yaparsın ya da bir duayla ya da bir tesbih tanesiyle ya da kafanı kaldırıp gökyüzüne bakarak ya da gözünü bir toz zerresine dikerek. Var orasını da sen düşün.