Vız Vız Ama Bal Yok

İsraf denilince aklımıza hemen, ekmek, yemek, su israfı gibi şeyler geliyor. Oysa söz israfı pek akla gelmez. İsraf; saçıp savurmak, yerli yersiz harcamak, eldeki nimete değerini bilmez bir şekilde muamele etmek olduğuna göre, elbette konuşmak nimetinin meyvesi olan “söz”ün de israfı vardır.

Söz; ciddiyet, güven ifade eder. Mesela “sözünün eri, sözüne güvenmek” deyimlerine baktığımda sözün ciddiyetini daha iyi anlıyorum.

Günümüzde baktığımızda sözüyle çelişen o kadar çok insan var ki ve daha çok da türüyorlar sanki. Gittikçe zulümler, katliamlar çoğalır oldu; nasıl bir paradoks değil mi? Her gün katliam oluyor ama herkes barıştan yana. Sadece konuşmanın eyleme bir katkısı olsaydı şimdi dünya güllük gülistanlık olurdu. Yani şöyle söyleyeyim; vız vız vız ama bal yok.

Ne zaman onlara: “Yeryüzünde fesat çıkarmayın!” denilse, “Biz sadece barışçıyız, ortalığı düzeltmekten başka işimiz yok!” derler (Bakara/ 11). Mesela dünyada o kadar iyi insanlar var ki; sanki herkes çok masum, tertemiz, zemzemle yıkanmış sanki. Sözde herkes iyidir eyleme gelene kadar. Ama şu kaçınılmaz gerçek ki: “Laf ile peynir gemisi yürümez…”

Faydasız, işe yaramayan, zaman kaybı olarak görülen bir insan olmaktan endişeliyim. Yani boş boş konuşan ama hiçbir işe yaramayan insan olmaktan Allah herkesi korusun. Eğer sorumluluk aldığım halde işe yaramıyorsam, oraya sadece külfet ya da yük olmuş olurum. Bir yolda ilerlemeye çalışıyorsam işe yaramalı, bir fayda sağlamalıyım. Çünkü “Varlığıyla bir şey kazandırmayan, yokluğuyla da bir şey kaybettirmez.”

Boşa kürek çekiyor gibi ya da yürüyüş bandına binmiş gibiyim. Yürüyorum ama ilerleyemiyorum. Allah doğru yolda emin adımla ilerlememizi nasip etsin. Çok konuşup işe yaramamak da ayrı sıkıntı oluyor, yani “Çözümde görev almayanlar problemin bir parçası olurlar.”