Viran Düşler

Dökülüyor, kirpik uçlarından hüzün damlaları.

Sarıyor kalbimi, taş duvarlar.

Bir kelam ağlatıyor beni.

Bir kelam aldatıyor sanki.

Her bakış kalbi hedef alıp,

Yarıp geçerken en dibe,

Çözülmüyor hiç düğümler.

İçi yaralayan duygular eşliğinde.

Tam şuramda hissettiğim,

Göremediğim ama bildiğim,

Sıkışmış cümleler.

Can çekişen iç çekişler,

Tam da bu işte diyorum.

Hayat derin bir iç çekiştir.

Süzülüyorum, yağmur misali dibe.

Saç uçlarım üşüyor.

Göz bebeklerim temkinli,

Ellerim kaçıyor her tenden.

Ruhum hissetmiyor beni.

Yokmuş gibi davranılmak, bu olmalı .

Duyulmamak, hissetmemek...

Varken yok sayılmak.

Eleştirilmek belki sık sık,

Olduğun gibi olamamak.

Kendine sıkışmak,

Ne gidebilmek, ne gelebilmek...

Düşünmek, hissetmeyi istemek,

Düşünüp dursanda hissedememek

sevmek istememek.

Kimseyi, kendini bile istememek,

Sadece beklemek...

Ne olduğunun önemi yok,

Hele kim olduğunun hiç.

Kimseyi.

Bekliyorum.

Umudumu bekliyorum.

Her düştüğümde beni terkeden,

Herkes gibi yalnız bırakan umudumu,

Elimden tutmayan, belki de benim izin vermediğim herkes gibi.

İstemiyorum hissizliği,

Bu boşluğu.

Gökyüzünde çırpınıp hiçbir yere varamayan,

Yorulduğu ile kalan kuş misali kırık göynüm.

Yolum uzuyor yürüdükçe.

Hırpalanıyor tırnak uçlarım.

Hisleri kazıya kazıya söküp atarken,

Bastırdığım duygunun değil,

Her duygunun esiriyim.

Masum, mahkum kadar viran,

Çıkacak ümidini arıyorum duvar diplerinde.

Ah canına yandığım umut!

Yıkılmayacaksan gel.

Gel, çek çıkar

Suyu tükenen bu kuyudan.

İstemiyorum ama sen yine de sar beni,

Tüm kırıklarım ile.

Her şeye rağmen

Kurtar beni benliğim.

İnsan insana şifadır,

Ve gayrı yaradır.

Bekleme, yorsada yürü inandığın yoldan

Vazgeçme!

Ağla ama durma.

Başaracaksın kalbim inan.

İnan ki var olasın.

İnan ki değsin bunca şeye.

Bırakma cancağızım.

Düş ama kalk.

Düşe kalka savur kılıcını.

Sapla kalbine hançeri,

Göm yüreğine zerre umudu,

Ve yürü hayallere,

Kalbin ekmeği olan hayallere...