Toplumsal Vicdanın Çocuk İstismarı İle İmtihanı

Yine gündemimiz çocuk istismarı yarasını hatırlatma devrine girdi. Yazık ki bu, yine çok can yakacak bir olay medyatik oldu demek oluyor. Olayı da, zavallı cennet kuşu yavruyu da, sebep olanı da artık hepimiz biliyoruz. Öfkeliyiz. Üzgünüz.

Peki bu konuda hep böyle duyarlı ve tepkili miyiz?

Peki, neden bu konuda hep böyle duyarlı ve tepkili değiliz?

Peki bana bu konuda hep böyle duyarlı ve tepkili olmadığımızı düşündüren nedir?

Bakınız yanıtların birkaç parçası.

Çocuk istismarı dediğimiz şey nedir? Toplumsal vicdan nedir? Ne durumlarda çalışır? Şeklinde devam edebilecek öyle çok ve zor soru var ki  cevapsız bırakılmış.  Bunlar yok sayılarak idam isterük diye toplanılıp yapılanlar gösteriden öteye bir anlam bulamıyor zihnimde.

Çocuk istismarına hayır diyenler yoklaması yapılsa memlekette, burada diye el kaldırmayan bir kişi çıkmaz. Son yaşanılan acı olay da gösterdi ki son derece de duyarlıyız. Peki nereye kadar ?Hemen bir iki sınır belirlemesi yapayım.Eve yüksek meblağlarda kazanç akıtacak bir kapı bulunana kadar.Gözümüze hitap edecek şekilde sunulmuş bir görselin tadını çıkarma keyfi ile baş başa kalana kadar.Yaptırmak zorunda olduğumuz işler için daha düşük ücretle ve daha az sesi çıkarak çalışacağı muhakkak olan küçük yaşta çalışanı bulana kadar.Daha açık olayım.

Bir çocuk var ( o kızın 16 yaşında olduğunu aklıma bile getirmemiştim) son günlerde pek popüler. Şarkısı var her yerde duymak mümkün. Bir iki duyarlı gazeteci ‘bir dakika ya bu düpedüz çocuk istismarı’ diye ortaya çıkmasa kimse ortada dönen pisliğe istismar gözüyle bakmayacaktı. Kaldı ki hala bakılmıyor.16 yaşında bir kız çocuğu barlarda, gece kulüplerinde sarhoş eğlendiriyor.Normal şartlarda oralara eğlenmek için bile gitmesi suç. Normal bir ailenin, kızını en son düşüneceği hal bile değil. Ama oluk oluk para kazancı var.Köşe dönülüyor. Şöhret ve getirileri mevzu bahis. Bütün bunlar, ailenin öz evlatlarını yaşıyla alakası olmayan sözleri kendini sergileyerek sunmasını ve tamamen bazı açık veya örtük iştahlara taze kan olduğu için bir tac takmış olmasını kazanç olarak görmesine yetiyor.Kimse galeyana gelmiyor. İğrenç bir alan razı veren razı oyunu sessizce sürüyor. 16 yaşında bir çocuk alkollü mekanlarda babası, abisi yaşında sarhoşları eğlendiriyor. Ve bu, mesleği oluyor! Burada aile istismarcı sayılmıyor. O çocuğu seyre gidenler istismarcı sayılmıyor. O çocuğun gövde şovu üstünden para kazandıranlar istismarcı sayılmıyor.Ama eminim bu insanların hepsi çocuk istismarına karşı ve  pedofiliye kin kusuyor!!

Küçük çocuklar görüyoruz reklam panolarında 30 yaşında kadın kılığına sokulmuş şuh, asi yahut dikkat çekici, cezb edici hallerle bakışlarla bize bakıyor . Ürün pazarlıyor. Evladını o hale getiren aile istismarcı değil. O reklam fikirinin sahibi istismarcı değil. O işten para kazananlar istismarcı değil. Ve hepsi Pedofili sapkınlığına lanet okuyor.

Toplumsal vicdan, sadece olabilecek en kötü tablo yaşanmışsa ve ucu hiç bir çıkara dokunmamışsa ve sapık, katil, hasta ezilmesi kolay bir profile sahipse mi uyanıyor ?

12 , 13 yaşında hatta belki daha küçük yaşlarda çocukların masaj salonlarında çalıştırılması, uyuşturucu haplara alıştırılıp fuhşa zorlanması haberi neden gündemi layıkıyla meşgul etmiyor? Neden sorulmuyor kim bu fuhuş yuvasının müşterileri sorusu? Neden peşlerine düşülmüyor? Neden çarşaf çarşaf fotoğrafları haberleri yok medyada? Onların sapıklıklarını perdeleyen şey ne? Toplumsal vicdanı uykusundan uyandırmayan şey ne?

Dönem dönem kendimize bir felaket seçip tüm vicdanı onun üzerinden resetlemekle ve her defasında idam isterük diye ortaya çıkmakla gelecek gibi olsaydı keşke temiz günler.