Susmanın Kalesi

Susmak; çocukluğumun en haylaz anlarında annemin tek bir göz işaretiyle olduğum yerde kalakalmanın adıydı önceleri. Sonra tatlı sert ilkokul öğretmenimin “küçük harflerle konuşun ikazını idrak edememenin tesiriyle büyük harflerimden de vazgeçtim…

Hayatımda susmak da dâhil tüm fillerin, öznelerin ve nesnelerin çocuk zihnimdeki basit zanlardan ibaret olmadığını anladım. Çünkü hepsi zamanla mutasyona uğradı. Ama işin çıkmazı şu ki; susmak zaten konuşmanın sükût etmiş hali değil miydi? Daha ne kadar evrim geçirebilirdi?

Kelimeler tükenince susmuş mu sayılıyoruz, yoksa sükût edenlerden mi? “Susmak huyların efendisi” ise konuşamamak hangi susmaların kölesi?

Bitmiş sayılmazı aslında kelimelerim, küskündü galiba. Sayfalara… Müsvedde-i kağıtlara.. Hadsiz, hudutsuz düşüncelerimin hece hece saklandığı varakpȃrelere… Sonra saklanan benliğimdi, ben sandığım, benden içerȗ bir kölenin dilsiz ve dudaksız sitemleri…

Evet, şairin sığındığı susmanın kalesine kolay varmadım. Her bir sur, bir insan kuvvetinde aciz ve cihazatça muhteşemdi. Kalenin her bir kapısında bir iştiyak bıraktım. Her basamakta bir sohbet ve muhabbet arzusu… Bu yüzdendir ki zirveye vardığımda diktiğim bayrak tevazu ve mahviyetten ibaretti.  Avuçlarımı yakan, muhafazası zor iki savaş ganimeti… Nazenin bir kalem sahibi ; “Yanardağda pişirilir, totemle servis yapılır” demişti…

Sonrası mı? Bütün zerrelerim Necip Fazıl’ın dizelerindeki İlahi manada ittifak etti;

“Uyumak istiyorum; başım bir cenk meydanı;Harfsiz ve kelimesiz düşünmek Yaradanı.

İlgisizlik, her şeyden kesilmiş ilgisizlik;Bilmeyiş ki, en büyük ilme denk bilgisizlik.Usandım boş yere hep gitmeler, gelmelerden;Bırakın uyuyayım, yandım kelimelerden!

Dünya bütün mamelekiyle sükûta çekiyor beni. Yatak döşek susuyor kelimeler. Durup arada bir sergüzeşt-i hayatıma nazar eyliyorum da; hak davada gür çıkan sesim hariç bütün serzenişlerim bin pişman. Bir kelamını duymak için bin elem çektiğim ve neticesinde bir üzüm tanesi alıp yüz tokat yediğim nazarlardan da vazgeçtim. Oturdum ve sustum her şeyi bir bir…

Sonra kendime dedim ki “Müsterih ol. Zira Allah, kırgın kalbinin de, susmuş Meryem’in de sahibidir.