Senin Rengin Ne?

Hiç düşünüyor musun herkesin ayrı bir imtihanın içinde olduğunu? Hem de öyle bir imtihan ki hepimizin başlangıç tarihi farklı, bitiş saati farklı. Bazıları sınavda olduğunun farkında, kağıdını başarıyla teslim etme derdinde. Bazıları uykuda, bitiş ziliyle uyanacak.

Hem imtihanın yüzlerce rengi, onlarca tonu var. Hiçbir dert benzemiyor bir diğerine. Aynı derdi paylaşan insanlar bile aynı şekilde geçirmiyor imtihan sürecini. Çünkü her insan ayrı bir alem. Aynı karşılayabilir mi aynı derdi? Her imtihan sahibine özel. Senin gülüp geçtiğin şey başkasının en hassas yarası. Senin kendini paraladığın acı başkasına göre ne de kolay.

Şu dünyadaki imtihan çarkına bakınca merak etmiyor musun o günü, o dengeyi sen de? Korkunç olduğu kadar da heyecan verici değil mi? Düşünsene yıllarca insanların temin ettiği edemediği bir adalete şahit olduk biz. Kişiye özel muameleyi bilmeyiz. İyiyi kötüyü ayırt etmeye yetmez kalıplarımız. Etiketlemeyi severiz. Herkesi aynı mihenkle tartıp kendimizce değerlendirmeyi iyi biliriz.

Kimin gücü yeter ki zaten şah damarımızdan da yakın olandan başka öyle bir hesaba? Her insanın karakteri farklı birbirinden. İstidâdı farklı, mizacı farklı. Yaşanmışlığı, tecrübesi, hayata bakış açısı, çevresi, kültürü hatta ve hatta yorgunlukları, kırgınlıkları ayrı. Ayrıyız, ayrı ayrı. Öyleyse ayrı olmalı muvazenemiz.

Ortaokuldaydım, iş-teknik dersinde kartonplakdan saat yapma çalışması yapıyoruz. Benim el kabiliyetim o noktada çok zayıftır. Ellerimizde birer kıl testere kartonplakları çizecek, kesecek, birleştireceğiz. Sonra boyayıp rengarenk saatler elde edeceğiz. Pek heyecanlı. Gel gelelim ben ne zaman kıl testereyi elime alsam kartonplağa sürtmemle kılını kırıyorum. Haftalar geçiyor bende her yeri iz, yamuk yumuk bir tahta. Son gün geldi çattı. Bundan bir şey çıkmayacağını anlayınca yeni bir kartonplak ve çokça testere kılıyla geldim eve. Her şeye yeniden başladım.

Ne mi oldu? Saat 12’yi buldu, benim elimde kırılmayan kıl kalmadı. Ama saate benzer bir şey yok. Çaresiz ağlaya ağlaya uyudum o gece, öğretmenime ne diyeceğim diye. Annem iki çalışmamı da yanımda götürüp öğretmene çabamı göstermemi söyledi.

Sabah okula geldim herkesin elinde rengarenk saatler. İnanır mısınız pillerini bile takmışlar. Ben kaçacak yer arıyorum. Saatlerini annelerinin yaptığı çocuklar ”5” alırken ben diğer derslerimin çok iyi olmasından ve gösterdiğim çabanın hürmetine “3”le geçtim. Öğretmen nereden bilsin ki o geceki göz yaşlarımı. Nereden bilsin oldum olası elimin bu işlere yakışmadığını, böyle şeylerin azıcık bile ilgimi çekmediğini? Hem nereden bilecek o mavili saati getiren çocuğun iki saatini almadığını o saati yapmanın? Nereden bilecek o anneleri? Nereden bilecek o çocuğun genlerini, kabiliyetlerini?

Ama Allah biliyor!!

Kime hangi kabiliyeti derç ettiğini, kimin ona gücü yetmediğini, kimin hangi imtihanda tökezleyeceğini, kimin kalbine neyin ağır geleceğini biliyor. Zeka seviyemizden zaaflarımıza kadar; aile yapımızdan maddi durumumuza kadar her şeyi biliyor. Emeklerimizi görüyor. Yaptıklarımıza dıştan bakmıyor; bâtınını görüyor. Riyayla mı yapılmış samimiyetle mi sarılmış hepsini, evet hepsini biliyor.

Sizce de çok heyecan verici değil mi o mizan? Bizim aklımızın alamayacağı bir denge. İdrak edemeyeceğimiz bir hesap.

Kimsenin hakkı kimsede kalmayacak. Dünyada cenneti yaşayan zalimler bir bir ateşte kalacak. Anlayamadığımız her perdenin tentenesi kalkacak. Müşfik bir hakimin mahkemesi kurulacak ve anlamlandıramadığımız her sırrın tılsımı çözülecek. Herkes ödeyecek kendine verilen miktarca hesabını. Herkesin derdi dert bilinecek, herkes önemsenecek. Cezalara kimse itiraz etmeyecek. Şüphe duymayacak, kendisiyle başkasını kıyaslayıp hak dava edecek yeri kalmayacak. “İyi ki ahiret var, iyi ki hesap günü var!” diye sayıkladığımız tüm yaralar tek tek sarılacak.

Gerçek adalet diyorum; ona şahit olmak kim istemez?

Gerçek adalet diyorum; hazır mıyız o ana sahi?

Renklerimiz neydi? Senin rengin neydi sahi? Hangi renkteydin boş ver; kaç ton kararttın o rengini? Temiz kalabildin mi dersin?

Allah o günde yüzleri ak olanlardan, o günü kurtuluş günü bilenlerden eylesin bizleri.