Öyle Bir Derdimiz Var ki!

Dertliyiz ve aynı dert gemisinin yolcusuyuz. Evet, dünya başlı başına bir dert bizim için. Lakin bu dert faklı… Şu imtihan yurdunda, öyle bir derdimiz var ki dermandır bize. Şifadır hasta gönüllerimize… Öyle bir dert ki bu; bizi bize, özümüze döndürüyor. Kimliğimizi hatırlatıyor…

Dertli gençleriz. İmtihanların odağıyız. Biz mü’min geçler bu dert ve heyecanla var oldukça şeytan bırakmıyor peşimizi, unutturmak istiyor mü’min kimliğimizi. Yaşı, bahaneleri, günahları halat yapıp, umutsuzluk kuyusuna sürüklüyor bizi. Küçük yaşlarda ilk Müslümanlardan olan Hz. Ali’yi unutturarak… tüm bahane zincirlerini söküp atarak Allah’a yürüyen Mus’ab’ı  unutturarak…ve günahların belki en beterini işleyen ama içindeki iman aşkıyla ve samimi tövbesiyle sahabe olma şerefine nail olan o güzel sahabeleri unutturarak…

Bu ümmetin gençleriyiz. Mü’miniz, mü’mineyiz. Annemiz Hz. Hatice (r.a) gibi, “ Kimse olmasa da ben varım! “ dercesine omuzlanarak bu davayı sâdık kalmalıyız Efendimiz’e ve Rabbimiz’e, Onlara kavuşuncaya dek…

Aynı imtihan yollarında yürüyoruz. Aynı sözleri işitiyor kulaklarımız. Nefis kokuyor, itiraz ve taviz dolu sözler… Çünkü bu zamanın mü’min gencinin imtihanı bunlar. Lakin unutmayalım ki, melekler şahit bize…

Melekler şahit , kimseler olmadığında da haramlara karşı tavrımıza…Tüm sistemlere, modalara, “sen daha gençsin” “yaşlı gibi giyiniyorsun” cümlelerine rağmen Kur’an’ın ve Allah’ın istediği gibi örtünen bize şahit melekler…  Allah için O’nun razı olmadığı her türlü ortamdan, televizyonlu odalardan hicret edişimize de şahit…

 Kimseler anlamadığında secdelere sığınıp, dua dua yalvarışlarımıza, Allah’ın rızası için anne babalarımıza yumuşak davranışlarımıza, ilim sevdasıyla yürüdüğümüz yollara attığımız adımlara… Allah yolunda, Arş’ın gölgesi için biriktirdiğimiz dostluklara şahit melekler… Şahit Allah!

Şimdi biz; gafletin üzerine çöktüğü çevremize, ailemize, din kardeşlerimize bakıp dertlenip uykusuz kalıp, dualar edebiliyorsak bitmeyen umudumuzla ve “Mücahit nefsinin isteklerine karşı cihad ederek günahlardan uzak durmak için mücadele eden kimsedir.”(Ebu Davud,cihad 36) hadisini aklımıza, yüreklerimize kazıyor ve bu amelle internette, telefonlarımızda şeytanın bütün oyunlarını halt edebiliyorsak ne mutlu bize!

Bu imanı bize lütfeden Rabbimiz için, O’na kavuşmak için dertlenmişiz çok mu? Üstad Necip Fazıl’ın: “Kim var? Diye seslenilince, sağına soluna bakınmadan fert fert “ben varım!” cevabını verici ve her ferdi “benim olmadığım yerde kimse yoktur!” duygusuna sahip bir dava ahlakını pırıldatıcı bir gençlik…” diye ifade ettiği bu gençlik için dertlenmişiz çok mu?

Yeter ki bahanelerle yürümeyelim, yeter ki ayağımıza zincir olmasın tavizler…

“Eğer sizler Allah’a (O’nun dininin yayılmasına ve hayata geçmesine) yardım ederseniz, (O’da) size yardım eder ve ayaklarınızı sabit/sağlam tutar(güç ve sebat verir).”(Muhammed-7) ayetiyle artsın heyecanımız… Bu iman ve heyecanla adım attığımız her yerde Allah bizimle, melekler bizimle…  

Rabbim bu güzel derdimizi ve sevdamızı daim kılsın diyor ve satırlarıma Şehit Hasan El-Benna (rahmetullahi aleyh)’ın hayır dolu dualarıyla son veriyorum; 

“(Allah) Bizi kendisini razı edecek ve insanlara da yararlı olacak salih bir amele muvaffak kılsın. Çalışmak bizden, başarı Allah’tandır…”