Küçük Dağları Kim Yarattı?

Şüphesiz yaratmak kusursuz, eksiksiz, eşi ve benzeri olmayan bir varlığa mahsustur. Gökleri ve yerleri, bin bir çeşit bitkiyi, çiçekleri, bitkileri, hayvanları ve dağları yaratmak dahi eşsiz bir varlığın sanatıdır.

Peki insan aczini, koskocaman alem içindeki zaafiyetini “kibir” duygusunun ardına gizlenerek nasıl saklamaya çalışır?

Hepimiz anne rahminde düştük dünyaya. Yaratılış hikayemiz belki daha evvelden başladı. Lakin ruhlarımız bu yolculuğa kalu bela’dan şahitti.

Yaratılış sebeplerimiz de aynı, yaratılış şeklimiz de… Soluduğumuz nefes aynı… Dünya hepimizin gurbeti, kabir hepimizin memleketi olmasına rağmen kendimizi diğerlerinden farklı gördük.

“Ben” demekten haya etmedik. Biz farkında olmadan benliğimizi okşayan, her okşadığımızda acziyetimizi unutturan, Müslümana en yakışmayan duyguya, kibre yenik düştük.

Şeytanın cennetten kovulmasına sebep dahi bu değil miydi?

Demek ki cennet  kadar değerli, ulaşılması zor bir nimet, kibir kadar küçük (!) sandığımız bir duyguyla elimizden gidebiliyordu. Bu yüzden “Kalbinde zerre kadar kibir olan cennete giremez.” sözünü bir kez daha anlamalıydık.

Cennetten sürgün edilen ilk duygu: Kibir.

Keşke kibri kalbimizden sürgün edebilsek, cenneti kazanmak için bir adım daha atabilsek.

Oysaki bize eşit olduğumuzu, üstünlüğün güçte, parada, sevinçte, renkte olmadığını hatırlatan ne çok şey vardı.

Bunlardan en güzeli, en tesirlisi şüphesiz Kuran-ı Kerim’de idi:

“Yeryüzünde böbürlenerek yürüme; Çünkü sen ne yeri delebilirsin, ne de dağlara erişebilirsin” (İsra/37)

Küçük dağları ben yarattım tavrını takınırken bu benzetmeyi yapmışız hiç tefekkür etmeden. Yüce Kur’an’ın aczimizi ifade etmek için kullandığı ifadeyi biz kibrimizi ifade etmek için kullanmışız. Biz vazgeçilmez olmanın sahte lezzetinde, benliğimizi kabartırken kalbimizi karartmışız.

Ne demiş üstad:

“Gururu bırak, aczini anla. Malikini tanı, vazifeni bil, dünyaya niçin geldiğini öğren.” (Said Nursi)

Şeytana Rabbin emrine karşı gururlanıp dünya ahiret kaybettiren bu duyguya karşın aczini itiraf eden, Rabbini bilen kendini bilir. Gururu bırakan kendine gelir.

Kendini bil!

Vazgeçilmez değilsin.

Kendinden vazgeçersen Allah katında değerli olacaksın.

Nefsinden vazgeçersen kazanan sen olacaksın.

Kibrin kalbini kirlettiyse, aczin titizliğiyle temizle.

Kibrin nefsini methettiyse, kalbin sitemiyle perdele.