Küçük Alice

Gecenin ikisinde aniden uyandım. Yastığım sırılsıklamdı. Gördüğüm kâbus beni kötü etkilemişti. Öyle ki boğazımın kuruduğunu hissedip komodinimin üzerindeki bardağa uzandım. Su içmek istemiştim. Fakat uzandığımda aldığım bardak o kadar küçüktü ki; içeceğim su ancak bir, bilemedin iki yudum olabilirdi. Elime aldığım şey gerçekten benim bardağım mıydı? Gözlerimi hafifçe açtım ve yerimde doğruldum. Fakat bacaklarım o kadar uzundu ki kaldırıp yere koyduğumda kapıya kadar uzanıyordu. Üstelik kapıyı görememiştim bile... Yoktu çünkü yerinde. Şaşırdım. Gözlerimi aniden açtım ve odamda gezdirdim gözlerimi. Odam çok küçüktü. O kadar küçüktü ki sığamıyordum. Sonra kendime baktım. Ve o an fark ettim. Odam değildi küçük olan. Ben büyüktüm. Dev gibiydim. Odanın her bir köşesine aynı anda değebiliyordum. Çocuktum ama çok büyüktüm. Dev bir oyuncak bebek gibi. Sonra etrafıma bakarken aklıma bir fikir geldi ve duvara vurarak annemi çağırmak istedim. Tam elimi duvara uzatmıştım ki, komodinimin üzerindeki pasta dikkatimi çekti. Pembe kremalı çok güzel bir pastaydı. Acıktığımı hissettim. Pastayı hiç düşünmeden yedim. Hiç düşünmedim pastanın neden orada olduğunu veya herhangi başka bir şeyi...

Aradan geçen kısa bir zamanın sonunda kapının ve diğer eşyaların büyümeye başladığını fark ettim. Fakat yanlış, eşyalar değildi büyüyen. Ben küçülüyordum. Ama sürekli. Hiç normal halime gelip durmamıştı boyutum. Normalden de çok küçülmüştüm. Ama o an normalime döndüğümü düşünüp büyük bir sevinçle yatağıma zıpladım. O an anladım küçük olduğumu da... Yatağıma ulaşamıyordum. Çok yüksekteydi. Çevreme bakındım, gözlerimle aradım beni üzerine çıkartıp yatağıma yetiştirebilecek herhangi bir şeyi. O sırada komodinimin üzerinde su bardağı gördüm. Üstelik doluydu. Onun az önce orada olmadığına emindim. Ama şu an emin olmam bir şeyi değiştirmeyecekti. Suyu içtim. Olanları düşünüp uzanırken tekrar büyüdüğümü fark ettim. Sevindim. Derken birden durdum.

"1! 2! 3! A-lice!"

Ne olduğunu anlamadan uyanıverdim. Gözlerimi aniden açtım ve odamdayım. Her şey normal. Her şey. Sabah olmuş ve yastığım kuru. Kapıya bakıyorum, yerinde. Kendime bakıyorum, normal boyutumdayım. Her şey normal. Derin bir nefes alıyorum gözlerimi kapatıp ve geri açıyorum. Su almak istiyorum komodinime uzanıp. Dokundum, kavradım ve kaldırdım. Kalkmadı. Başka bir şeydir diye düşünüyorum ve kafamı çevirip bardağıma bakıyorum. Çok büyük. O ne o? Bardak mı? Aklıma gördüğüm rüya geliyor. Terliyorum, yastığım ıslanmaya başlıyor. Tekrar rüyam aklıma geliyor ve tekrar terliyorum. Yere iniyorum, düşüyorum dizlerim acıyor. Kalkıyorum ve geziyorum genişçe odamın içinde. Büyük olan eşyalar değil, benim. Geniş, bir şehir gibi olan odamda normalde bir elim kadar bile olamayacak adımlar atıyorum. Bu ben miyim gerçekten? Rüyada mıyım yine? Yoksa rüya mı bende? Çünkü bu yaşadıklarım gerçek olamazdı. Yürüyorum ve mutfağa doğru ilerliyorum. Annem mutfakta olmalı.

Biraz zaman geçtikten sonra mutfağa ulaştığımda duruyorum olduğum yerde ve etrafa bakıyorum. Annem orada. Bana bakarak bir şeyler söylüyor. Biliyor mu küçük olduğumu ki? Biliyor gibi duruyor. Ama şaşırmıyor. Beni sırtımdan iterek sandalyeye doğru ilerletiyor. Onun dediklerini duyuyorum. Bana neden geç kaldığımı soruyor. Cevap veriyorum. Sonra da ona görünüşümle ilgili bir şeyler soruyorum. O ise normal cevaplar veriyor. Sanki hiç küçük değilmişim gibi. Sanki normalmişim gibi. 

"Anne." diyorum. Duyabilmesi bile imkansızken bana "Efendim?" diyor. Duyabilmem bile imkansızken onun dediklerini duyuyorum. Sonra kendime bakma ihtiyacı duyuyorum, normalim. Başımı kaldırıyorum ve gözlerimi kapatıp derin bir nefes alıyorum. Sonra tekrar kendime bakıyorum. Yine küçüğüm. "Of" çekerken tekrar bakıyorum kendime. Büyüğüm. Sonra etrafıma bakıyorum, normal. Kendime bakıyorum, normalim. Anneme sarılıyorum. Nasıl bir şeyin içine düştüm ben böyle? 

"Ne oldu?" diye soruyor annem. Cevap veriyorum.
"Az önce küçüktüm, sonra büyüktüm, sonra normaldim." diyorum.
Şaşırıyor. 
"Hayır, hep normaldin."