Kendim'ce

Yeniden yazmak yeniden doğmak gibi. Bazen ara veririz bir şeylere. Yazamayız, konuşmayız. Sessizliği tercih ederiz. Sessiz kalmayı tercih ederiz. Sonra sessizlikteki sesi dinlemeye başlarız. Yani kendimizi...

Kendimizi dinlemek öyle sandığımız gibi kolay değildir. Ve çoğu zaman kaçtığımız bir eylemdir kendimizi dinlemek. Kendimizi dinlemek derken, içimizden gelen her sese kulak verip, o sesin söylediği her şeyi sorgusuz sualsiz yapmaktan bahsetmiyorum. Kalp kır dediğinde kırmaktan, yalan söyle dediğinde söylemekten, ikilemlerden, belirsizliklerden, irademizi tartmadan yapılan davranışlardan bahsetmiyorum elbette. Kendimizi dinlemek derken uzun süren bir sessizlik sonrasında, dış seslere kapılarımızı kapatıp en derindeki sesimizi duymaktan bahsediyorum. Çok baş başa kaldığımızda üzen, hiç baş başa kalmazsak kalbimizi unutturan sesten bahsediyorum. Kendimizden...

Kendimizle baş başa kalmak... Aslında kendimizle baş başa kalmak diyorum da asıl adı Allah'la baş başa kalmak değil midir? Kendimizi dinlediğimizde en çok onun sesini duyarız. En çok ona yakın oluruz. Uzaklaşmayalım kendimizden. Kaybetsek bile, yeniden bulmak için yollara düşelim. Ben kendimi aramayı çok seviyorum. Düşmeyi sevmiyorum, ama düştüğüm yerden kalktığımda kendimi bir kez daha seviyorum. O gücü kendimde bulabildiğimde yeniden insan olmanın tadına varıyorum. Yeniden insan olmak. Yeniden sevebilmek, yeniden gülebilmek, yeniden neşe saçabilmek. Hepsi o kadar değerli ki... Kanatlarımız kırılsa da, yeniden uçabilme ümidi, kendimizi bulup kendimiz kalabilme duasıyla...