Kalbe Doğan Mısralar I
- Aylin Şentürk
- 14 May 2016 - 14:20
- 1 dk okuma süresi
- -
- 0
Hayata gözlerimi açıyorum, gizli bir kapıdan.
Bakıp gidiyorum uzaklara, okyanus ötesine…
Ruhum bedenimi terk etmiş, sanki süzülüyor havada.
Hayata bakıyorum gökyüzünden, insanlara…
Her biri bir tarafa koşuşturuyor,
Anlam veremiyorum, ne bu kargaşa?
Kalıyorum şu koca dünyada tek başıma,
Gözden geçiriyorum hayatımı,
Neyi yapıp, neyi yapmadığımı…
Sonra dönüyorum kendime soruyorum sorularımı
Sen kimsin? Nereden geldin, nereye gidersin?
Bu benlik bana ne kadar da yabancı,
Tanımıyorum sanki onu
Öylesine farklı cevapları…
Gökten düşen yağmur taneleri dahi
Beni benden daha iyi tanıyor..
Kulağıma fısıldıyor kim olduğumu
Beni yaratanı anlatıyor bana
Yabancı gelen kimliğimden kurtarıyor beni
Ve özüme döndürüyor sonunda…
Belki bu yüzdendir yağmuru sevişim,
Onun altında ıslanmam bu yüzden…
Tenime değen her yağmur damlası,
Bana Hakk’ı getiriyor.
Uzaklardan bir Selam, bir haber getiriyor.
Ve kulağıma fısıldıyor usulca;
Yalnız değilsin, her şeyi var eden var
“…La tahzen inneLlahe meana…”
Kalbimin derinliklerine kazınıyor bu ayet.
Gördüğüm her yağmurda ya da puslu havada,
Çıkıyor saklandığı yerden,
Tekrarlıyor kendisini;
“…La tahzen inneLlahe meana…”
Yağmuru sevişim boşuna değil,
Tefekkürü hatırlatıyor insana.
Yeryüzüne inen her bir damlası,
Bir günahı temizliyor…
{Lâ Edri}
Yorumlar