İnsanı Ayakta Tutan Güç

Hayat insana bağışlanmış değil ödünç verilmiştir. Hayatın emanet olduğu bu dünyada sahip olduklarımızın da geçici olması kaçınılmazdır. Evet, hayat bazen çok acımasız, çok vicdansız olabiliyor. Ama hayat insana bunları yaşamama gibi bir garanti vermiyor ki. Yaşadığımız acıları unutmamız imkânsız değil ama zordur… Sadece zaman geçtikçe onlara alışmaya başlarız. Bana göre hatırlamak için koca bir hafızamız varken, unutmak için elimizde hiçbir şeyin olmaması hayatın en acımasız tarafıdır. Bazen kaldıramaz insan, her şeyden, herkesten uzaklaşmak ister ve kimseden bir şeyler beklemek istemez. İnsanın en çok sevdikleriyle sınanması onun gücünün tükendiğini hissettirir. Özellikle sevdiği kişiyi kaybetmesi, ayrılık acısı yaşaması en zorudur ve hayatın adil davranmadığını insana düşündürmeye başlar. Böyle durumlarda insanı ayakta tutacak iki şey vardır birincisi; insana en yakın, en sevdiği ve en çok anladığına inandığı kişi, ikincisi ise duadır.

Anlamak, anlaşılmak artık lükstür. Böyle insanları bulmak çok zor hale geliyor ve bu hayatı daha yaşanmaz gele getiriyor. Yaratıcıya, sevgi insanına daha sıkı sarılmalı, değerini bilmelidir. Yani “Dünya mı zor, bünyem mi zayıf?” gibi bir düşünceden insanı kurtaracak biri olmalıdır. Zor zamanında yanında kimin olduğunu düşünmeli, gerçek sevgi insanını bilmeli, bulmalıdır. Kimin değer verip vermediğini iyi bilmeli, kendisini anlayan doğru insanın farkında olmalıdır. “Asıl marifet buluttaydı ama herkes yağmura şiir yazdı.” Yanlış insana değer verip, hayatının yanlışını yapmamalıdır. O zaman hiçbir zaman hayal kırıklığından kurtulamaz. İnsan paylaştıkça acılarının, sorunlarının üstesinden gelebilir. Bütün acılarını kendisi yüklenirse altında ezilir, kaldıramaz. Çünkü hayat şartları tek başına yaşamak için hiç elverişli değildir. Ve insan fıtratı da böyle yaşamaya uygun değildir.

Mutlu olmak her şeyin yolunda olması demek değildir. Bazı şeyleri görmezden gelme konusunda ustalaşmak, hayatın küçük pürüzlerine tolerans tanımaktır. Her şey iyi olamaz ama iyi yapan insanlar olabilir. Mesele sevmek değil aslında, çünkü kime sorsan seviyor. Önemli olan kırmadan, incitmeden, acıtmadan sevebilmektir. Bir insan ancak, değerini bilenin yanında kıymetlidir. Kendisini unutmayan, düşünen bir insan ister yanında. Hayatını mutluluğunu ve sevincini anlatabileceği, karşıdaki mutlu olduğunda kendisinin de mutlu olduğu insan olmalı. Aksi halde insanın hayatın çarkının altında ezilmesi kaçınılmaz olur. Allah(CC)’ın değer verip, değer gördüğümüz insanlarla karşılaştırması duasıyla.