İnsan O Olmadan da Yaşar

Tolstoy insanları yakıp yıkan, hayatların mahveden bir konuya değinmiş eserinde. Mühim bir konu: Para, mal, mülk… İlk bölümünde "İnsan Ne İle Yaşar?" başlığı altında Simon karakteriyle giriş yapmış. Fakir, huysuz karısına kürk almak için evden çıkar, fakat parası yetmediği için alamadan eve geri dönerken, çıplak bir adam görür. Yanına gidip gitmemekle kararsız kalır iken, çıplak adamla birlikte evinin kapısını çalar. Karısı ilk istemese de onu kabul eder ve yıllarca Simon ile birlikte kalır. Bölüm sonunda çıplak adamın kim olduğunu öğrenince benim gibi şaşıracağınızdan eminim.

İkinci bölüm başlığı: İnsan’ın ne kadar toprağa ihtiyacı var?

Pohom’un giderek artan mal varlığı ile artan hırsı bana çok tanıdık geldi. Başımızı kaldırıp etrafa bir göz gezdirdiğimizde maalesef ki birçok kardeşimizi o durumda görmüşüzdür. Önce ev, sonra araba, sonra bir ev daha, sonra bir daha derken bir bakmışız belimiz bükülmüş ilerliyoruz ölüme adım adım… Pohom biz aciz insanları temsil etmiş mis gibi kokan sayfalarda… Ah be Pohom ne olurdu sanki azla yetinmeyi öğrenseydin. Asıl mutluluğun malda olmadığını bilseydin, bilseydin keşke de malın kurbanı olmasaydın. Pohom benim bu satırları yazdığı görse ne diyeceğini tahmin edebiliyorum:

“Ben hayalden, kurgudan ibaretim. Sayfalar bitince ben de biterim. Ama siz gerçeksiniz. Ah be insanoğlu az malla yetinmeyi bilseydiniz keşke..!”

Üçüncü bölümünde "Bey ile Uşağı" ile devam etmiş eserine. Onlarla beraber karlı, soğuk bir günde uzun bir yolculuğa çıkacaksınız. Yolda kaldıklarında üşüdükleri o bölümlerde, karlı bir günde okuyor olmanın etkisiyle bende üşüdüğümü fark ettim cam kenarında. Para sevdalısı beyin kar altında üşüdüğünü hissetmemek için alacağı malları düşünerek vakit geçirmesi beni etkileyen bölümlerden oldu. Mal sevdası yüzünden en değerlisini, canını kaybetti. Mal hırsı bir insanı daha yaktı, kavurdu… Kitabı bitirdiğimde aklıma O geldi.  Ona hediye edilen yiyecekleri aç olmasına rağmen muhtaç inanlara veren Hz. Muhammed’in (s.a.v.) ümmeti olmanın şerefini hissettim. Mal sevdası, bu aciz kalplerimizden kovduğumuzda büyük bir adım atmış olacağız elbette O’nun yolunda.  İnsan; mal sevdasıyla hayatına devam ederken, onu kalbinden, yaşamından attığında  mutluluğu damarlarında hisseder. Para para para, diyen Napolyon’un değil Hz. Muhammed’in ümmetiyiz. Para hırsına kapılmadan gayet mutlu bir yaşam sürebiliriz. İnsan o olmadan da yaşar mutlu, huzurlu bir hayatı… İnsan Ne İle Yaşar? Tolstoy / Alkım Yayınları