Hiç

Yorucu bir gündü. Ofisten çıkmış, eve dönüyorum. Gerginim. Trafikteki yoğunluk, ağustos böcekleri gibi öten klakson sesleri daha da arttırıyor gerilimimi.[1] Otobüsün içinde bizimle beraber yolculuk yapan kötü kokular içimdeki çığlığı tetikliyor. Susuyorum, çığlık çığlığa susuyorum. Çığlığım derinlere dokunuyor. Kendini usulca bırakıyor bir daha eğilen boynunu kaldırmamak üzere. İşsiz cümleler sarıyor etrafını. Gözlerini bir daha açamayacaklarını bilerek kapatıyorlar. Tıka basa doluyorum. Kendimi toprağın bağrına yaslayacak kadar yorgun hissediyorum. Kendimi bilirdim ben. Hayata yabancı, kendine deli. Kapısı aralanmış lakin kimseyi alamamış gönlümü bir de. Hüzün kokuyordu yarım kalmış benliğim. Dışa vurulamayan içeriye hapsolmuş hüznüm. Yaşamak için çırpınmayı seçiyordu ölümün çirkefliğinden sıyrılarak. ‘Hayatı bensiz eksik yaşarsın.’ diyen hüznüm, kalbimi koparırcasına tutup bırakmamaya yeminli hüznüm. Başka neyi bilirdim ki ben. Hiçliği belki de. İçinde kendimi bulduğum hiçliğim. Sessizliğime, hüznüme kucak açan hiçliğim. Gözyaşlarımı içime hapsedip müebbette mahkum eden, çığlığımı bastıran içimi tıka basa doldurmama sebep olan hiçliğim, benliğimi ele geçirmiş kendi diktatörlüğünü ilan etmiş cümlelerimin işsizliğine sebep olmuş hiçliğim. İçimdeki kocaman dünyaya demir parlaklıklar ören beni ben yapan hiçliğim. Sahi neydi hiçlik. ‘Ben’ miydi? Yada bu dünya mıydı? Çivit mavisiyle beni karşılayan gökyüzü müydü? Biliyorum haksızlık yapıyorum renklere. Hayata siyahla dokunmak en büyük haksızlığımdı sanırım.Bu kısa ama uzun eğimiyle aklımı dalgalandıran yol ne de çok şey düşündürmüştü bana. Sonuna yaklaşmak yolun veya hayatın ne fark eder aynı kapıya çıkacaksa. Ellerim ceplerimde ardını düşünmeden yürümek en iyisi diyorum kendime söz geçirmeye çalışarak. Kötü kokular ve benliğimi ele geçiren hiçliğimden sıyrılıp gökyüzünün berraklığına göz kırpmak için ilk adımımı atmaya hazırlanıyorum.Ya şimdi… Benliğim, hiçliğim, sessizliğim ve hüznüm bedenimi tekrar kaplamaya başlarken, aklım ve kalbim isyankarlığını otobüste bırakmış bir vaziyette hiçliğim hazır olduğumu söylüyor.

[1] Sait Faik Abasıyanık