Hayat Tranbüste Yaşanıyor Güzelim -1- (Yol Hâli)

Tranbüsler çoğumuz için bir çok şey yaşadığımız yerler, benim içinde öyle, bu konuda bir istisna olamıyorum. Tranbüslerde uğraştığım şeyler hâleti ruhiyeme ve kalabalığa göre değişkenlik gösteriyor. Cam kenarına oturduğum zaman ve tranbüs sakinse eğer muhakkak kitap okurum. Tam zamanı çünkü. Bundandır çantamda her zaman bir kitap tranbüse özel hâzır ve nâzırdır. Ayakta olduğum zamanlar ise müzik dinleyerek veya dinlemeyerek her neyse işte düşünmeyi tercih ediyorum. Havadan sudan. Cam kenarına oturmadığım fakat başka bir koltuğa yerleştiğimde, üstelik yorgunsam kulaklığı kulağıma takar bir müzik açmaya başlarım. İşte asıl mesele burada başlıyor. İnsanları incelemek tam bir görev haline geliyor nazarımda. Karşımda bir kız oturuyor. Koltuğa saçını savurarak oturan, güzelce bir kız. Elinde bir kitap; Felsefe Tarihi. Kitap mı okusam dışarıyı mı izlesem yoksa telefonla mı uğraşsam diye kararsız ve telefonda karar kılıyor. Onun yanında oturan kız camdan dışarıya bakıyor. Biliyorum o bakışı. Derin derin nefes aldıran bi şeyler düşünüyor, düşünmek istemiyor aslında ama boğuluyor düşünce girdabında. Muhtemelen kaçıracak durağını. Çapraz karşıda bir çift oturuyor, kızın başı oğlanın omzunda. Hiç baba sevgisi görmemiş bir kız çocuğu gibi bakıyor, sahipleniyor sevgilisini. Bir an için bütün bu gördüklerimi bir tabloda kolaj yapıyorum. Bu sırada müzik listemde, Feridun Düzağaç'a geliyor sıra; "korkular  da benim umutlar da" manidar diyorum içimden. Bir kaç yolcu inerken aynı zamanda yeni yolcular biniyor, akbil seslerinden anlıyorum yeni misafirler olduğunu. Tranbüste bir hayat var diyor zihnim. Dışarıdaki hayata nazaran çok daha yavaş bir hayat. Her insanın birazda içine kaçtığı bir dünya. Ve karar veriyorum; hayat iki yerde oldukça yavaş biri beklerken, diğeri toplu taşımada yolculuk yaparken.