Googolplexianth
- MelikeAksay
- 12 Oca 2021 - 13:32
- 1 dk okuma süresi
- -
- 11
Bu nasıl şey ellerin uzanıyor
Ellerin göğsümde ev sahibi
Çıkarıyor bütün kiracıları tek tek
Usulca seher vakti
Kirpiklerin yanaklarında ,
Kirpiklerin değiyor yanaklarına
Avcumda ter, susuzluğunu gideriyor gariban çocukların
İnsan evrimi diyorlar yük taşıyan görünmez hörgüçlerime
Ellerimin nasırında belirir sana çalışan gönül işçilerim
Sırtımın kamburunda taşıyorum özlemini
İllet özlem vakti.
Zifiri karanlıkta sineme çarpıyor kelimelerin
Sus, sus konuşma ki dağlar duymasın
Yankılanır sesin iliklerime kadar buz gibi
İhanet çemberinde koşar dururum
Merkezde gönül sesi
Kan yürütmez sevda hapsi.
Mahkumum ben
Şafak günü gibi koynumda işkence unutturan çizgileri.
Derdin deryası bana verdiği
Çeker dururum.
Bir
İki
Üç
Bir googolplexianth
Ve
Daha okunması bilinmeyen sayı gibi
Sonra gözlerine gelir sıra
“Vantblack “ karası gibi gecede
Süper Ay parlaklığıyla vurur içime
Işığınla
Sözünü edemediğim çiçeğin adını
Toplar dururum
“Bahçede hanımeli” radyoda
Sesin ise gençliğimi çalarken
Mızrak mızrak debelenir ağuşum
El ver diyor eller
Elim ele el olalı bir hayli zaman geçti fakat
Ben seni uğurlayalı zaman geçmiyor.
Şimdi soruyorlar
Adsızlığına karalanmış bu satırlar nedir?
Bir şiir değil, nazım birimi yok
Hece ölçüsü, edebi değeri yok.
Fakat işte,
Gülüşün, gözlerin, çizgilerin var.
Nefes almak istiyorsam;
Nefes al.
Etiketler
Yazar Hakkında
MelikeAksay
"Her şey insan için" düşüncesiyle yola çıkmış akmayan kanı mürekkep olup kalemden dökülmüş bir çocukl işçisi.
Yorumlar