Gecenin Çocukları

Bazı çocuklar sabah uyandığında yüzünü sıcacık suyla yıkarken bazılarının nasibine uykusundan uyanamadan kanla yıkanmak düşer. Sevgimizi göstereceğiz diye oyuncağa boğup şımartılan, küçük yaşta lükse alışan çocuklarımız tablet alınmıyor diye ağlarken, aynı yaştaki bir diğeri büyükçe acılar yüklenir omuzlarına. Ama genede gözünden tek damla yaş düşmez.Yüreği savaşla yoğrulan bir çocuğu ne korkutabilir ki ? Çoğumuz, hâlâ “Yabancılardan yiyecek alma kandırırlar seni” diye uyarır çocuklarını. Savaşın ortasında kalmış bir annenin çocuğuna uyarısı ne olabilir ki? Keşke yabancılardan bomba alma diyebilse değil mi?Çoğumuz, eline iğne dahi batsa kıyamaz yavrusuna. Peki neden aynı annelik, aynı babalık duygusuyla diğer çocuklar içinde gözyaşı dökemiyoruz? Neden bu kadar benciliz? Misal: Neden bir kadın, üvey çocuğuna iyi davranmasın ki ? Bu  kuralı yıkacak olan da bizler değil miyiz? Bizler hep gündüzün çocukları olduk .Acaba evimize ateş düşer mi korkusuyla büyümedik. Savaş nedir bilmedik.Ama inanın Ümran’ın küskün bakışlarının altında enkazda kalmışcasına ezildim ben. Bir çocuğun gözlerinde savaşı yaşadım. Bir bebeğin gözbebeklerinde huzur bulmam gerekirken rahatlığımızdan utandım. Bir çocuğun başında sıcacık bir anne eli dolaşması gerekirken her yanını kan bürümüşse eğer, bundan bizler sorumluyuz. Kardeş olamadığımız, anne gibi şefkatle saramadığımız, baba gibi koruyamadığımız her an için sorumluyuz. Hâlâ bizim başımıza gelmedi rahatlığıyla, dizimiz dibindeki minicik yüreklerin suretlerine bakarak şükürler ediyorsak; sadece ölen insanlığımızı değil imanımızı da sorgulamalıyız. Belki bir gün bizimde süt kokan Ümran bebeklerimiz artık kan kokuyor olabilir.Unutmayalım ki bizler de bir gün gündüzü olmayan gecenin çocukları olabiliriz.