Doğma Büyüme Yetimdir Gönlümüz

Gecenin bir vakti herkes sıcak yataklarında tatlı bir uykuyla buluşurken, biz yetim çocuklar, hasretini duyduğumuz dünyanın düşüyle avunuyoruz. Sessizliği bölen motosiklet sesleri ile irkiliyoruz hayallerden. Dünyalık telaşlarını bitirememiş amcaların sohbetine kulak veriyoruz. Saatin tıngırtılarına aldırış etmeden birilerine fazla gelen ekmeği çöpten toplayıp azık etmeye çalışanlara takılıyor gönlümüz. Bir tarafta mazlumu gözetmeden sefa sürenler, diğer tarafta gözünde yaşla sefalet sürenler… Başka bir tarafta da, taban tabana zıt bu iki dünyaya şahit olan bizim gibilerin yetim gönlü… En çok böyle bir dünyada yaşamak artırıyor yetimliğimizi, en çok insanlığın yüz karaları tüketiyor umudumuzu. Şimdi bu hak mıdır diye söylenerek yürüyoruz, şimdi bu hak mıdır?

Rabb’in adaleti değil sorgulanan. Rabb’in yarattığı, ruhundan üflediği insanın hali… Hali hal midir bu insanın? Aynı mahlukat grubundan olan kardeşine ve diğerlerine olan tavırları? Hali hal midir bu dünyanın? Kaçmalı, ütopyalarımızı sahileştirip nüfuslu vatandaşı olmalı, kurtulmalı bu dünyadan.

Bu öyle bir ütopya olsun ki, mesela tüm çocuklar mutlu olsun, kuş cıvıltıları ile karıştırılan seslere müşterek olsunlar.

Hastanelerin yerini gül bahçeleri alsın, hastalar değil hastalıklar Hakk’ın rahmetine kavuşsun.

Gönlü derin inkisarlarla dolu olanlar gökyüzünün tüm renkleri ile dans edebilsin, yeni sabahlara uyanmanın kederi yerini şenliğe bıraksın.

Tüm insanlar birbirini sevsin, savaşlar son bulsun; çocuklar annesiz-babasız kalmasın, hatta sadece çocuklar değil kimse annesiz-babasız kalmasın.

Paylar kurt taksiminde dağıtılmasın, ihtiyacı olana öncelik verilsin; varlıklı olan, insan kalabilen olsun.

Efsanevi, hayranlık uyandıran aşklar olsun; vuslatlar vuku bulsa dahi aşklar sona ermesin.

…

Hakk olan, hakikat olan her şey hakikatte de olsun inşallah. Hayali dahi müthiş!