Çocukları Dizginleyen Teknoloji Olmamalı

Yeni nesil çocuklar teknolojiye çok meyilli diyoruz. Evet meyilli ama neden meyilli?Onları teknolojiye biz ebeveynler mi itiyoruz, yoksa teknoloji mi çocukları kendine çekiyor?
Tabii ki teknolojik aletlerin içerisinde çocukların ilgisini çeken rengarenk reklamlar, oyunlar ve çizgi filmler bulunmakta. Fakat büyük rolü üstlenen ebeveyn kısmıdır.
Çocuğun eğitimi anne karnında başlar ve doğumdan sonra yaşadığı zaman dilimi boyunca devam eder. Ve iş sadece anne ile de bitmez. Aile üyeleri başta olmak üzere çocuğun çevresindeki birçok birey olumlu veya olumsuz çocuğun eğitimine katkı sağlar. Fakat çocuğun öncelik olarak kendine rol model aldığı kişiler anne ve babadır. Bu yüzden ebeveynlerin çocuk üzerindeki etkileri oldukça büyüktür.

Maalesef günümüzde teknolojiyle geçirdiği zamanın, çocuğu ile geçirdiği zamandan fazla olan ebeveynler bulunmaktadır. Bu da ebeveynlerini rol model alan çocukların teknolojiye meyilli olmasına yol açıyor. Bir de huysuzlanan, ağlayan çocuğu herhangi bir teknolojik aletle susturmak oldukça yanlış ve faydasız bir yöntemdir. Çünkü sürekli teknoloji ile susturulan bir çocuk, asıl dünyadan koparılıp sanal dünyaya hapsedilmektedir. Aslında o zaman çocuk bedenen susturulmuş fakat ruhen kaybolma aşamasına adım atmış, ilerliyordur.

Kanaatimce bir kesim ebeveyne de 'yeni nesil ebeveyn' desek yeridir. Neden mi?
Evin salonuna yetmezmiş gibi mutfak, çocuk odası, oturma odası vs. evin farklı kısımlarına yerleştirdikleri ve kendimizi geliştirmekten alıkoyan, başkalarının rolünü oynayıp paralarını kazandığı saçma sapan sahte hayatlara özenmemize yol açan kutucuklar yani televizyonlar.
Gün boyu cebimizde taşıdığımız ama asıl amacı dışında birçok işte, faaliyette kullandığımız cep telefonları. Veya çocuklarımıza yaptıkları güzel bir davranıştan ötürü ya da en basit örnek olarak güzel notlar aldıkları karnelerden dolayı hediye olarak aklımıza ilk gelen fakat en son gelmesi gereken tablet, bilgisayar vs. birçok teknolojik aletlere çocuklarımızın hayatında bulunması gerektiğinden fazla yer veren biz ebeveynleriz ve artık durmalıyız, durdurmalıyız.

Evet belki teknolojinin bu safha ileri bir seviyeye geldiği bu çağda, çocuklarımızın ve kendi hayatımızın içerisinden teknolojiyi söküp atmak pek mümkün olmayabilir ama hayatlarımızda teknolojiye daha az yer vermek oldukça mümkündür. Fakat bunu önce ebeveyn olarak kendimizde yapabilmeliyiz ki bizleri rol model alan çocuklar üzerinde etki oluşturabilelim.

Aslında satırlarca yazdığım ve asıl anlatmak istediğim şu ki:
Çocuklarımıza, başkalarına özenmeyi değil de kendilerine özenli bir hayat inşa etmeyi öğretmeliyiz. Çocuklarımıza ekranlarda gördükleri gibi bir oda dolusu oyuncakla doyumsuzluğu değil de birkaç oyuncakla şükretmeyi öğretmeliyiz.
Fasulye ayıklarken dizi izleyen annelerden olmaktansa çocuğunu yanına alarak beraber yemek yapan ve çocuklarının da ilgisini çeken eğitici ve eğlenceli sohbetler eden annelerden olmalıyız. Temizlik yaparken çocuğun eline herhangi bir teknolojik alet vererek oturtup müzik eşliğinde temizlik yapan annelerden olmaktansa, çocuğunu yanına alarak iş bölümü ile çocuğa birlik ve beraberliği aşılayan annelerden olmalıyız. 

Aynı şeyler diğer bir rol model olan baba için de geçerlidir. İşten gelir gelmez televizyonun karşısında ayaklarını uzatarak yorgunluk bahanesinin ardına sığınan ve zamanını boş kullanan bir baba olmaktansa televizyona ayıracağı zamanı hem dinlenebileceği hem de çocuğun eğlenebileceği bir oyun etkinliği haline getirerek çocuğuna ayıran bir baba olmalıyız. Böylece çocuk hem babanın sabah işe gitme ve akşam eve dönüş saatleri arasındaki özlemi gidermiş olur hem de beklediği ilgiyi görmüş olur.

İlgi-eğlence isteyen çocuğu tablet veya telefonla dizginlemektense, çocuğun ilgisini çekecek herhangi bir oyun oynayarak teknoloji dışındaki hayata daha kolay adapte olmasını sağlayan, sağlayabilen bir baba olmalıyız. Bu hayatta bir şeyleri başarmak için sürekli bir koşuşturma halinde olan insanlar olarak hepimiz yorgunuz. Fakat hepimizin yerine getirmesi gereken sorumluluklar bulunmaktadır. Hele ki bu hayatta bir rol model alınan anne-babalar isek çocuğun ihtiyaç duyduğu sevgiyi, şefkati ve eğitim-öğretimine gereken ilgiyi göstermeliyiz.

Anlatmak istediğim; ebeveynler dizi izlemesin, müzik dinlemesin, dinlenmesin gibi şeyler değil. Tabii ki bunları da hayatınızın bir köşesine sıkıştırın. Ama bulduğunuz bir boşluğa sıkıştırın, bunları sıkıştırmak için boşluk oluşturmayın. Çok kıymetli zamanınızın tümünü birbirinden tuhaf, dakikalarca süren reklamlara ya da saatlerce süren film, dizilere ayırmayın. Her şey vaktinde ve yerinde güzeldir. Ve bir çocuğun eğitimi sadece anneyle ya da sadece babayla da olmaz. Aynı tek elle alkış çalınamayacağı gibi! Ortada bir birlik ve beraberlik olmalıdır ki bir şeyleri tamamlamaya çalışırken bir şeyler eksik kalmasın... Çocuklar yüce Rabbimizin bizlere emaneti ve lütfudur. Çocuklarımızı ne kadar iyi eğitir ne kadar güzel yetiştirirsek bir sonraki nesil o kadar umut dolu olur.

Yüce Rabbim bizlere hayırlı anne-baba olmayı ve hayırlı evlatlar yetiştirmeyi nasip etsin inşallah.
O zaman bu yazının vermek istediği mesaj şu olsun: 
Çocuğunla mesafeni değil, teknolojiyle mesafeni koru!

Sağlıcakla kalın.