Biri İlkbahar Mı Dedi?

İnsan yüreğinin de mevsimleri olur. Bir zamanlar kışı yaşarken yüreğimiz, bir zaman çiçekler açabilir. Bir zamanlar kara bulutlar kaplarken gönlümüzün göğünü bir zamanlar güneş karanlıklarımızı aydınlığa kavuşturabilir.

İç dünyamızın derinliklerinde, ruhumuzun labirentlerinde de mevsim geçişlerini yaşarız bazen. Ne hissettiğimizi ne düşündüğümüzü bilmeyiz. Üşüyor muyuz? Yoksa çok mu sıcak? Yağmur mu yağacak, yoksa kar mı? Yarın güneş açacak mı? Yani bahar bize de gelecek mi? Merak eder dururuz.

Mevsim geçişleri zordur. Tıpkı hayatın imtihanla yoğrulduğu zaman dilimleri gibi. Neyin içinde olduğumuzu bilmediğimiz… Kendimizi iyi hissetmediğimizi bildiğimiz dönemlerde. Bir belirsizliğin içinde savrulup giderken bir kesinliğin içinde acı çekmeyi göze aldığımız günler gibi. İncineceğimizi bilmemize rağmen, hiç üzülmeyeceğimizi ümit ettiğimiz günler gibi. Sonra mevsim değişir.  Bir yanımız kıştan kalma yoğun yağışlarla ve çıplak ağaçlarla dolu olsa da bir yanımız baharın sıcaklığına, çiçeklerin kokularına açar kapılarını. Baharın getireceği bereket ve sevince açarız kollarımızı. “Ya bahar hediyeler getirmezse?” diye endişe etmeyiz hiç. Çünkü biliriz ki kış zor gibi görünse de, bizi eve hapsetse de bembeyazdır kar taneleri.

Baharın müjdecisi gibi.

“Her zorluğun içinde bir kolaylık vardır” der gibi.

Her bitişin ardında bir başlangıç,

Her acının ardında bir neşe var…

Her gidişin ardında bir dönüş var der gibi.

“Bahar var” der gibi…

Ve işte bahar geldi!

Biz adına ilkbahar desek de ilk değildir aslında. Bulmasını bilirsek her mevsimin içinde umut vardır. Mevsim geçişlerimiz sancılı, tedirgin ve ürkek olsa da asla umarsız değildir.

Kuşların ahengi konar sabahlarımıza ve yıldızlar süsler bembeyaz perdelerimizi.

Bahar yüreğimize de gelmeli.

Sahi biri ilkbahar mı dedi?

Biliyorum

Bahar geldi.

Hüzün ayı hoş geldi.

Özlem ayı hoş geldi.