Bir Yokluk Panoraması

Kiri almaz çalıları eskimiş süpürge.

Sen hep salıncak dönmesi,

Kaçamıyorum çarpsanda, tekrarımsın benim.

Dağların yokuşundan kalma al yanak,

Nefesi çıkarkenkinden daha sıcak.

Ancak ateşi kim yakabilirdi dudaklarını görmesem.

Ve tek kanatla uçulmazsa göğe,

Sensiz sevmek olur mu?

Gövdeme işlemiş iplikleri körlerken,

Dirildi mabedimden, küflü bir yalnızlık.

Bir dev gibi başucunda yokluğun senin,

Doğrusu sensizken de kalabalığım.

Ölümü düşlerken keserken de nefesimi,

Ne kurtarır ağsız örümceği?

Gelirsen, yeni bir başlangıç sonunda,

Yeniler nasıl başlar sen gelirsen?

Mabedimin geleneği zincirler saçlarından tığla çektiğim.

Kapının arkasına taştan kemikten ve senden bir çeyiz düzüyorum.

Gelirsen ne yaparım bilmiyorum.

Sonsuzsuz bir ibadet ile ölmek istiyorum.

Korkuyorum, bir gıcırtıyla gitmekten.

Ve arkamda dev gibi sen, dönme yüzünü daha güzel tanımazken.

Sonsuzsuz

Hoşça bak zatına kim zübde-i alemsin sen