Anlaşılma Serüveni

Eğitim hayatım başladığı andan itibaren kötü gitmiş, derslerle aramızda soğuk rüzgarlar esmeye başlamıştı. Hatta birbirimize karşı ön yargımız birikmiş, anlaşmamaya, anlaşılmamaya yemin etmiştik sanki. Aslında sözel derslerle aramızı düzeltmeye daha yakındık; sayılardansa kelimelerle anlamanın, anlaşılmanın daha kolay olduğunu düşünüyordum.

Edebiyat, tarih, coğrafya hepsi kelimelerle kendilerini ifade etse de yine anlaşılmayan bir şeyler vardı. Çünkü insanlar anlaşılmak için kelimeleri, sözcükleri, cümleleri kullanıyor ama yine anlaşılmamaktan şikayet ediyorlardı. Emerson’nun bir sözü vardı; ‘‘ Anlaşılmak bir lükstür.’’ diye. Eğer bir insan bu sözü söylemeye ihtiyaç duyuyorsa kelimelerin gücüne çok güvenmemek gerekir.

Peki sayılar, onlarla anlamaz mıydım? Sayısal dersler de insanı anlayabilirmiş, onlarla biraz da hayal gücümüzle anlaşmalıydık. Mesela benim matematikle ilk tanışmam ne kadar kötü görünse de aslında bayağı iyiydi. Aramızın kötü olduğu dönemlerde bana durmadan sorun çıkarıyor, kendisini anlamamam için uğraşıp duruyordu.

Özellikle ilerleyen dönemde 49’un asal sayı olmaması, 77 ve 33 toplamının 100 etmemesi ve 51’in 3’e kalansız bölünebilmesi gibi sarsıcı bilgiler; beni derinden yaralamış, hüzünden hüzüne salmış, matematikle aramıza kara çalılar gibi girmiş, ilişkimizin büyük yara almasına sebep olmuştu…

Onun x ile verdiği esrarengiz cevaplar sonradan bana her şeyi anlamak zorunda almadığımı ve böyle bir şeyin de mümkün olmadığını hatırlattı. Biz bazı sorunları aramızda çözemesek de kendimizi bu şekilde kabul edecektik. Birbirinize saygı duydukça bir çok problemin çözümünün olduğunu, büyütülecek sıkıntılar olmadığını anlamaya başlıyorsunuz.

Ve anladım ki başarı; saygıdan, emekten, sevgiden hatta yenilgiden geçerdi. Ne demişler: ‘‘Bazı yenilgiler başarının taksitidir.’’ Her insan kendi başarısının taksitini öder. Allah herkese hayırlı, başarı dolu bir ömür nasip etsin.