Ağlayan Ümmet

Ağlıyorum bitmeyen kan ve nefrete; Çocukların ve kadınların öldürülmesine; gücü yerindeyken savaşmayıp dilenen gençlere, yıkılan bir devlete, enkazında kalan masum ve yetimlere…

Nerede Türkiye’de insanlık suçu işleniyor diyen kahpeler..! Suriye, Arakan, Doğu Türkistan, Irak, Afganistan ve daha niceleri ölüyor..! Nerelerdesiniz?

Yoksa sadece Yahudi ve Hıristiyanlar mı  insan sayılıyor ?

Birisi dünya insan hakları mı dedi bana ? Nerede o insan hakları savunucuları, kravatlı teröristlerin işlediği suçları neden görmüyorsunuz  ? Binlerce masum çocuğun haykırışı yüreklerinizi yakmıyor mu ? Tabi sizlerde  haklısınız, onların tek suçu Müslüman olmak. Onların ölmesi için tek sebep hakka inanmak…

İnsanlık, insanlık olalı böyle yüz kızartıcı bir katliama şahit olmadı. Güya dünya üzerinde bir buçuk milyar müslüman varmış… Neredesiniz ey İslam kardeşlerim…! Ölüyoruz…!!!

Her şehit olan kardeşim yüreğimizden bir parça koparıyor. Yüreğimiz kan ağlıyor…

Yediğimiz yemekten, uyuduğumuz yataktan utanır olduk. Kardeşlerimiz her gün can veriyor. Peki hangi acıya ağlayalım biz, her gün şehit edilen onlarca asker evladımıza mı. ? Yoksa katliama uğrayan Ümmet-i Muhammed’e mi ? Gözlerimiz kurudu, yüreklerimiz viran oldu. Ağlıyoruz, ümmetçe ağlıyoruz.

Lise yıllarında tarih öğretmenim, “Evladım Osmanlı yırtıcı bir aslandı onu türlü tuzaklar ve hilelerle öldürmeyi başardılar. Yavru aslanı (Türkiye) nasıl olsa kontrol altında tutarız, gücümüz ve irademiz buna yeter diyerek, sırtına bir tilki kürkü örtüler, bize sürekli korkak bir halksınız psikolojisini yüklediler. Hiç bir zaman başaracağımıza inanamadık. Ama yavru aslan bir gün büyüyecek ve o tilki postu mutlaka düşecek, o gün ise bizler yeniden güçlü bir aslan olacağız” demişti. Bana bunları anlatırken, hocam çok hayalperest diye düşünürdüm. Şimdi anlıyorum ki hocam gerçekten haklıydı.. Yapılan saldırıların, tek nedeni o yavru aslanın büyüyor olmasıydı.

Ülkemiz zor günlerden geçiyor. Mazlumlara umut olmaya çalışırken, hain ve bir o kadarda kalleş güçlerin saldırısına maruz kalıyor. Her gün onlarca şehit ve yaralı haberi duymak, hepimizin acısına acı katıyor. Yapabildiğimiz tek şey ise, ne yazık ki sadece ağlamak…

Ey genç kardeşim, bu zor günlerde hepimiz metanetimizi korumak zorundayız. Dik ve vakur duruşumuzla, o kahpe güçlere, yılmadığımızı ve asla boyun eymeyeceğimizi göstermeliyiz. İçimize fitne ateşini sokmaya çalışan zalimlerin  uymamalıyız. Devletimiz dimdik ayakta dururken, kendi mahkememizi kurup ceza kesme cüretini göstermemeliyiz. Rabbim evvela devletimizin selameti için çalışan, büyüklerimizi ve tüm İslam alemini muhafaza eylesin…

*Yazı Görseli: Gündüz Agayev