Ab-ı Ölüm

Eskimiş kitaplarda ismin,

Hâlâ konuşuluyor izzetin.

Her adını anan, eskitti zannederdim.

Tercüme sayfalarına ilişti yine aklım.

Adın geçiyordu.

Geçince senden, geçecek sandım.

Sanma ki geçti hâlâ rayihan,

Yendiğin inat güreşine,

Kelimelerini birleştirince ab-ı ölüm oldu.

Ölmeyeyim diye cümleleyemedim.

Hep ölü kalırım diye,

Söyleyemedim.

Işıklar vardı, büyük küçük,

Beyazlar büyük, sarılar küçüktü.

Her yer siyahtı sonra,

Bıçağın keskin olduğunu zannederdim seni tanıyana kadar,

Kanımda bir kesik vardı.

Güneşin ısıttığını zannederdim.

Değse sesin kelimeme, ömrümce minnet ederdim.

Dışarıdakiler hep çoğul anıyorlar seni.

Bende ise hep devası kalmamış çiçek yarası,

Dut ağaçları hep göğe doğru büyür zannederdim.

Bana yere değenlerin olduğunu da öğrettin.

Bir bir tükettik bu yaşamı.

Sabırla bırakmam eteğini artık.

Dönse elin, yüzümden aşağı,

Kırılmayacağım sana.

Ve gölgemi çiğneyene kadar,

İncitmeyeceğim seni.

Aklımdan düşünceye kadar kelimelerin,

Ansızın gelen her tıkırtıda,

Arayacağım.

O senin rikkatin,

Bunu emek saymayacağım.

Adın benim en büyük firkatım.

Gölgeni tanımazsam gün olur da

Bilirsin bıçak senden daha az keskin.

Hadi kanat beni,

Ruhum senin.

Neredensin, neresindensin gönül ülkesinin?

Ben, unutulamayanlar şehrinde mukim,

Sen, anka kuşunun kanadında bir seyyah,

Çok yalvardım yazarlara,

Bir ev yapmadılar şu anka kuşuna.

Seni kollamak için şehrimden,

Yaptırdım bin devli bir gökdelen.

Her kulesine seni çizdim,

Her gün sana uyanmak için.

Bakıyorum gönül yüzüne,

Oralı olur musun bir şehir bahşetsem?

Geçer misin gönül göğümden?

Bir nazar etsem kanatlarına,

Gökyüzünden yüzüme damlar mı bir tebessüm?

Veyl olsun kanatlarından bir renk alırsam.

Gelsen ben oralıyım.

Yerlisiyim nihayetinde.

Ancak,

Sen bir efsane,

Nereye baksam orada olur musun?

Oralısı olur musun gökyüzünün?

Gönül yüzünden yüzüme...

Kanatların ne kadar da güzel.

Ab-ı ölüme razıyım.

Cümleliyorum.

Çırp kanatlarını canım dolansın,

Sen gül devşiren bir bıçaksın.