313

“Nice azlar, nice çoklara galip geldiler…”

Bir elin nesi var? Peki iki elin nesi var? İki elimi yanıma salınca neden ses çıkmıyor? Babam böyle pasta yapmayı nereden öğrendi?

Komik, absürd, lakayd… Genelde sohbetlerimizin başlayıp da geldiği nokta burası oluyor. Gidişatı da genelde bu şekilde oluyor. İki de dudağımız var ama dilimiz olmadan bir işe yaramazlar sanıyorum. Dil koordinasyonu sağlıyor, soluk borusundan gelen havayı dişlere ve damağa dokunarak şekillendiriyor ve dudakları da içerde yaptıklarını dışarı yansıtabilmek için kullanıyor. Dilin bu uğraşından sonra kazandığı zafere “konuşmak” diyoruz. Olayın perde arkasına da gidersek dile bu koordinasyon görevini beyin veriyor. Peki beyin bu yetkiyi nereden alıyor? Kişiye göre değişiyor o da. Ağızdan, dudaklardan hangi sözlerin çıktığı ile alakalı bir durum.

Dervişin fikri ne ise zikri de odur ya. Bazı zikirler de fikirsizliğin ürünü olabiliyor. Ne kadar çok kelime, ifade, söz olursa olsun hikmet kapılarından birini açan anahtar olmadıkça, bunlar sadece kafesteki kanaryanın çıkardığı sesler gibi bir sestir. O daha tatlı gelir ama.

Mesele kalabalık, olmak, çok olmak, çok kelime biliyor olmak değil. Mesele çok konuşkan olmak da değil. Mesele çok parası olmak, çok evladı olmak, herhangi bir şeyin çoğuna sahip olmak değil. İki elin de sesi çıkmıyor bazen. Ama tek elle vurulan bir şamar, düşman kumandanını alaşağı edip, orduyu zafere hazırlayabiliyor. Tek elle tutulan bir balyoz, iki şehir arasında bir duvarın yıkılabilirliğini ispatlayabiliyor. Hesabına matematiğin kifayetsiz kaldığı bir servet, bir emirle yerin dibine batabiliyor. Yüzlerce baş hayvandan oluşan bir sürü, bir çobanın fırlattığı taşla yön değiştirebiliyor.

Ve 313 kişi, 900 kişilik bir orduya galebe çalabiliyor.

Seçim bizim. Çok olmak mı, yoksa samimi olmak mı?

Bedr savaşında eli silah tutan müminler sadece 313 kişi idi…